"Tajemnica Sittaford" stanowi oddzielną pozycję w dorobku autorki. Brak tutaj wielkich detektywów, a śledztwo prowadzone jest przez parę osób. To jest Emilia Trefusis (młoda, piękna dama, której narzeczonego oskarżono o dokonanie morderstwa) wraz z dziennikarzem Charlesem Enderby oraz inspektor Narracot.
Akcja dzieje się w maleńkiej wiosce Sittaford w Anglii, która podczas ogromnej śnieżycy zostaje odcięta od reszty świata. Podczas seansu spirytystycznego przy wirującym stoliku gość z zaświatów uprzedza, że kapitan Trevelyan zostaje zamordowany. Wkrótce znajdują jego ciało. Inspektor Narracot, który przybywa, by wyjaśnić sprawę, staje przed nie lada zagadką.
To moja kolejna styczność z twórczością pani Christie i wypadła ona lepiej niż się spodziewałam. Po raz kolejny Królowa zrobiła na mnie ogromne wrażenie mieszając dwie interesujące mnie dziedziny, jaką poza sprawami kryminalnymi są zjawiska nadprzyrodzone. Książkę z każdą kolejną stroną czytałam z zapartym tchem, a zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, gdyż początkowo wcale nie brałam pod uwagę osoby, która finalnie okazała się mordercą.
Jako podstawową zaletę tej książki należy wymienić sposób prowadzenia akcji, która wyszła wyjątkowo zgrabnie. Jak się raz usiądzie i zacznie czytać to ciężko przerwać. Niby nie ma tu jakiegoś specjalnego dreszczyku czy napięcia od którego nawet włosy na rękach stają dęba. Ale jednak czuje się tą atmosferę tajemnicy ze względu na zawiłość w poszlakach i relacjach międzyludzkich.
Kolejną zaletą jest niewątpliwie sceneria oraz ogólna atmosfera. Zimowa, zaśnieżona okolica, utrudniony dojazd. Krajobraz do tej powieści został stworzony bezbłędnie, nowe lokatorki dużej rezydencji, skrywające tajemnicę, która nurtuje wielu mieszkańców. Zbiegły więzień, morderstwo przepowiedziane przez ducha oraz inne niejasne, tylko z pozoru niepowiązane ze sobą wątki, tworzące bardzo ciekawą fabułę.
Podsumowując, w tej książce Agata Christie po raz kolejny igra z czytelnikiem. Podaje prawdę taką, jaką chce. Widząc wszystko w ten sposób nie mamy szans odgadnąć, kto jest mordercą. Sprawca jest najmniej podejrzany, a wkrótce po poznaniu prawdy zadajemy sobie pytanie - jak mogliśmy na to nie wpaść? Polecam wszystkim miłośnikom zagadek kryminalnych!
Akcja dzieje się w maleńkiej wiosce Sittaford w Anglii, która podczas ogromnej śnieżycy zostaje odcięta od reszty świata. Podczas seansu spirytystycznego przy wirującym stoliku gość z zaświatów uprzedza, że kapitan Trevelyan zostaje zamordowany. Wkrótce znajdują jego ciało. Inspektor Narracot, który przybywa, by wyjaśnić sprawę, staje przed nie lada zagadką.
To moja kolejna styczność z twórczością pani Christie i wypadła ona lepiej niż się spodziewałam. Po raz kolejny Królowa zrobiła na mnie ogromne wrażenie mieszając dwie interesujące mnie dziedziny, jaką poza sprawami kryminalnymi są zjawiska nadprzyrodzone. Książkę z każdą kolejną stroną czytałam z zapartym tchem, a zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, gdyż początkowo wcale nie brałam pod uwagę osoby, która finalnie okazała się mordercą.
Jako podstawową zaletę tej książki należy wymienić sposób prowadzenia akcji, która wyszła wyjątkowo zgrabnie. Jak się raz usiądzie i zacznie czytać to ciężko przerwać. Niby nie ma tu jakiegoś specjalnego dreszczyku czy napięcia od którego nawet włosy na rękach stają dęba. Ale jednak czuje się tą atmosferę tajemnicy ze względu na zawiłość w poszlakach i relacjach międzyludzkich.
Kolejną zaletą jest niewątpliwie sceneria oraz ogólna atmosfera. Zimowa, zaśnieżona okolica, utrudniony dojazd. Krajobraz do tej powieści został stworzony bezbłędnie, nowe lokatorki dużej rezydencji, skrywające tajemnicę, która nurtuje wielu mieszkańców. Zbiegły więzień, morderstwo przepowiedziane przez ducha oraz inne niejasne, tylko z pozoru niepowiązane ze sobą wątki, tworzące bardzo ciekawą fabułę.
Podsumowując, w tej książce Agata Christie po raz kolejny igra z czytelnikiem. Podaje prawdę taką, jaką chce. Widząc wszystko w ten sposób nie mamy szans odgadnąć, kto jest mordercą. Sprawca jest najmniej podejrzany, a wkrótce po poznaniu prawdy zadajemy sobie pytanie - jak mogliśmy na to nie wpaść? Polecam wszystkim miłośnikom zagadek kryminalnych!
Tego kryminału nigdy nie czytałem, ale recenzja zdecydowanie do tego zachęca. Mogę powiedzieć, że jest to naprawdę bardzo dobra reklama tejże książki, choć mówi nieco za mało i wolałbym, aby była ona obszerniejsza, nieco dokładniejsza. Bo jako osoba nie znająca tej książki w tej sytuacji nie wiem o niej właściwie wiele więcej niż przed lekturą. Dlatego jestem nieco zawiedziony. Recenzja zdecydowanie powinna iść do poprawki, bo za mało z niej się dowiaduję. Na przyszłość proszę o coś bardziej obszernego, zwłaszcza w kwestii kryminałów, których nie znam i ich głównych bohaterów.
OdpowiedzUsuńCo do samej książki, to widzę, że Christie kolejny raz bawi się z nami w seanse spirytystyczne i próbę sugerowania nam, iż kto wie, może tym razem siły nadprzyrodzone odpowiadają za zabójstwo. Ale oczywiście guzik prawda, bo każdy, kto zna prozę Agathy Christie, ten doskonale wie, iż w jej kryminałach nigdy nie ma prawdziwych zjawisk paranormalnych. Co innego w opowiadaniach fantastycznych np. "OSTATNI SEANS", gdzie mamy prawdziwe duchy, prawdziwą magię itd, a przynajmniej coś, czego nie można całkowicie logicznie wyjaśnić i wszystko wydaje się wskazywać na to, że to magia. W kryminałach jest jednak inaczej. Żadnej magii nie ma, za wszystko odpowiadają ludzie. Ci, którzy znają już styl Christie, od początku będą tutaj podejrzewać, że odpowiadają za to ludzie. Ci zaś, którzy dopiero zaczynają przygodę z książkami Christie, na pewno dadzą się nabrać na jej grę i będą pozytywnie zaskoczeni.